Attached File 1.pdf

Ας μιλήσουμε με την καρδιά, και όχι με τις απρόσωπες, μειωτικές επιταγές της καθωσπρέπιας ή των ισοπεδωτικών μέσων όρων. Είναι απαραίτητο, γιατί το ένα ή το άλλο είναι εξίσου ενοχλητικό. Μόνο μιλώντας με την καρδιά βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι, αλλιώς τα παραμορφώνουμε είτε εν αγνοία μας είτε συνειδητά.

Ο Τίτος Πατρίκιος, ένας κορυφαίος ποιητής και διανοητής, τιμάται σήμερα, και δίκαια, από το Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Η αληθινή τιμή σε κάποιον δεν επιτυγχάνεται με κενά λόγια ή άσημα εκφράσεις. Πρέπει να εξορίσουμε από τον λόγο μας τις συνηθισμένες φράσεις, τα παχιά και ασήμαντα λόγια, να στείλουμε μαζί τους και άλλα λόγια που κολλάνε παντού χωρίς νόημα, και να αναδείξουμε με αυστηρότητα, σεμνότητα και πάντα με την καρδιά στο χέρι, την κρίσιμη ιδιαιτερότητα του τιμώμενου.

Ο Πατρίκιος διακρίνεται από την αρχή της καριέρας του (και συνεχίζει να διακρίνεται) για την ακραία αυστηρότητα των έργων του και τη σεμνότητα του χαρακτήρα του. Αυτή η διπλή ιδιότητα εντοπίζεται σε όλα όσα καταπιάστηκε, και σηματοδοτεί το έργο του. Η διακριτική δύναμη αυτών των παραγόντων απαντά στο τι αντιπροσωπεύει κάθε δημιουργία του. Δημιουργός και δημιούργημα αποτελούν ακατάλυτη ενότητα.

Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε περισσότερα λόγια. Ο Πατρίκιος είναι ποιητής με τον ίδιο τρόπο που θα λέγαμε ότι ο Όμηρος ή ο Σολωμός είναι ποιητές. Αντί να μιλάει άλλος για την ποιητική του ικανότητα, ο ίδιος το κάνει με τα έργα του. Η ποίησή του είναι τόσο ισχυρή που δεν χρειάζεται να περιγραφεί.

Ο Πατρίκιος δεν βρήκε τίποτα έτοιμο, ούτε εύκολο δρόμο. Αντιθέτως, αντιμετώπισε κατατρεγμό για τις πολιτικές του ιδέες και έζησε τον θάνατο στο προσκέφαλο του. Έγραψε ποιήματα και μιλούσε για τη ζωή, και όταν βρέθηκε στη Μακρόνησο και στον Άι-Στράτη, ανάμεσα σε γίγαντες όπως ο Ρίτσος και ο Λειβαδίτης, επέλεξε να ξεχωρίσει.

Η ποίηση έχει ρίξει την ελπίδα και την απελπισία στο ίδιο σακκί. Ο Πατρίκιος, που δοκίμασε δραματικά τη ζωή, επέλεξε ελεύθερα στην ποίηση τη διάζευξη, όχι για τον έρωτα αλλά ενάντια σε αυτόν. Ακόμη και όταν μίλησε για το θάνατο, ο λόγος του είχε ερωτικό χαρακτήρα.

Ο έρωτας, σύμφωνα με τον Πατρίκιο, είναι δύσκολο πράγμα: να αγαπάς είναι ακόμη πιο δύσκολο. Η δοκιμασμένη ποιητική συνείδησή του δεν ασκήθηκε μόνο μέσα από γνώση και ιστορία, αλλά κυρίως μέσα από την ακόρεστη επιθυμία για νέες προτάσεις, μια ευσέβεια απέναντι στο άγνωστο.

Ο Πατρίκιος συγκρούστηκε πάντα με σεβασμό με τις καθιερωμένες ιδέες, τόσο με εκείνες που τον αντιτίθεντο όσο και με αυτές που ήταν φιλικές προς αυτόν. Αυτές οι συγκρούσεις, πάντα ευγενικές, σήμαιναν την άρνηση και τη διαφορά: τις δυνάμεις που προωθούν την εξέλιξη, την πρόοδο, την ανακάλυψη νέων οριζόντων.

Η ποίηση και η πολιτική στάση του Πατρίκιου εξυπηρετούσαν το καλό. Δεν μιλάμε για ιδεολογία ή στράτευση, αλλά για την υπηρεσία στο καλό. Δεν εμπίπτει σε απλούς μανιχαϊσμούς, αλλά η ποίησή του είναι τόσο πολιτική όσο και ερωτική, γεμάτη ειλικρίνεια και ανθρωπιά.

Σε τελική ανάλυση, ο Τίτος Πατρίκιος είναι ένας ποιητής που συνδυάζει την αυστηρότητα με την ευγένεια και την ομορφιά, κάνοντας τον ένα από τους πιο σημαντικούς ποιητές της σύγχρονης Ελλάδας.