Neofunkcjonalizm.pdf

Neofunkcjonalistyczna teoria integracji politycznej, opracowana przez Ernsta Haasa i Leona Lindberga, opiera się na trzech głównych źródłach: funkcjonalizmie, udanym eksperymencie utworzenia Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej w 1957 roku oraz amerykańskiej politologii z lat 50. i 60. Teoria ta odrzuca metafizyczną wizję państwa jako monolitu i podkreśla znaczenie interesu i konfliktu w społeczeństwie pluralistycznym. Neofunkcjonalizm kładzie nacisk na konieczność pogodzenia interesów i konfliktów grupowych z ideą "wspólnego dobra" systemu jako całości. Proces integracji jest rezultatem interakcji sił politycznych, takich jak grupy nacisku, partie, rządy i instytucje międzynarodowe, które realizują własne interesy i dochodzą do porozumienia. Grupy nacisku, zwłaszcza te reprezentujące sektor gospodarczy, odgrywają większą rolę w procesie integracji niż partie polityczne.