Grzybice Skóry.pdf

Grzybice powierzchowne są ważnym problemem epidemiologicznym, terapeutycznym i społecznym. Występują one często w Polsce i stanowią aktualny problem, który podejmowany jest w wielu pracach. Flora grzybicza wywołująca schorzenia skóry i jej przydatków charakteryzuje się dużą różnorodnością i zmiennością.

Dla celów praktyki klinicznej podzielono grzyby na: dermatofity, grzyby drożdżopodobne i pleśniowe. Dermatofity atakują zrogowaciałe struktury naskórka, włosów i paznokci. Grzyby drożdżopodobne usadowione są zazwyczaj na błonach śluzowych i w fałdach skórnych, niekiedy zajmują też narządy wewnętrzne.

Grzybice są chorobami wywoływanymi przez grzyby chorobotwórcze, mają one przeważnie charakter zakażeń powierzchownych skóry i błon śluzowych. Okresowe przeglądy gatunków grzybów chorobotwórczych mają istotne znaczenie epidemiologiczne.

Dermatofity są jednymi z pierwszych grzybów opisanych jako chorobotwórcze. Do swego wzrostu wymagają keratyny, wywołując zakażenia naskórka i przydatków skóry. Zaliczamy do nich trzy rodzaje: Epidermophyton, Microsporum i Trichophyton.

Dermatomikozy stanowią poważny problem epidemiologiczny i terapeutyczny, a częstość ich występowania stale wzrasta. Wynika to z faktu, iż grzybice skóry są chorobami zakaźnymi. W ostatnich dziesięcioleciach w krajach środkowoeuropejskich obserwuje się stopniowe zwiększanie występowania grzybic spowodowanych przez dermatofity anfropofi lne.

Infekcje dermatofitowe określamy terminem tinea z następującym łacińskim wyrazem określającym część ciała objętego procesem chorobowym. Przykłady to: grzybica stóp (Tinea pedis), grzybica pachwin (Tinea inguinalis), grzybica rąk (Tinea manuum), grzybica głowy (Tinea capitis), grzybica brody (Tinea barbae).

Grzybica głowy (Tinea capitis) jest jedną z najczęstszych dermatofitoz. Może występować w różnych postaciach, takich jak grzybica strzyżona, grzybica woszczynowa, grzybica krostkowa. Grzybica brody (Tinea barbae) powodowana jest na ogół przez dermatofity zoofi lne, takie jak Trichophyton mentagrophytes varietas granulosum oraz Trichophyton verrucosum.

W leczeniu grzybic skóry i jej przydatków stosuje się różne metody, w tym leczenie miejscowe i ogólnoustrojowe. Leczenie miejscowe polega na stosowaniu maści, kremów i proszków zawierających substancje przeciwgrzybicze. Leczenie ogólnoustrojowe polega na stosowaniu tabletek lub kapsułek zawierających substancje przeciwgrzybicze.

W zapobieganiu grzybicom skóry i jej przydatków ważne jest przestrzeganie higieny osobistej, unikanie kontaktu z zakażonymi osobami, stosowanie odpowiedniej odzieży i obuwia, oraz unikanie wilgoci i ciepła.